Trodimenzionalna ehokardiografija u realnom vremenu: Značaj treće dimenzije u svakodnevnom kliničkom radu

Bosiljka Vujisić-Tešić1,2, Milan Petrović1,2, Marija Boričić1, Gordana Draganić1, Danijela Trifunović1,2
1Klinika za kardiologiju, Klinički centar Srbije; 2Medicinski fakultet, Univerzitet u Beogradu
Preuzmite pdf

Tokom poslednje četiri decenije ehokardiografija je, pored elektrokardiografije, postala osnovna dijagnostička metoda u kardiologiji. Istovremeno sa napretkom tehnologije mikroprocesora i računara dijagnostičke mogućnosti ehokardiografije su se eksponencijalno povećavale. Iako je konvencionalna ehokardiografija značajno doprinela razumevanju morfologije i funkcije srca, limitirana je prikazom u dve dimenzije, što zahteva mentalnu rekonstrukciju treće dimenzije od strane ehokardiografera. Zato je koncept trodimenzijskog prikaza (3D) prihvaćen kao prirodna evolucija ove tehnologije. Poslednje decenije svedoci smo razvoja 3D ehokardiografije od spore naknadne (off line) rekonstrukcije srčanih struktura u sliku volumena u realnom vremenu (RT3D). Glavna dokazana prednost ove tehnike je poboljšanje tačnosti ehokardiografske procene volumena i mase srčanih šupljina, koja je postignuta eliminisanjem potrebe za geometrijskim modelima i greškama izazvanih skraćenim presecima. Druga prednost RT3D snimanja je realan i jedinstveni sveobuhvatni pogled na srčane zalistke i kongenitalne anomalije, što se pokazalo izuzetno korisnim u vođenju perkutanih procedura i intraoperativnih hirurških intervencija. Međutim, za uključivanje 3D ehokardiografije u kliničku praksu, obavezno je puno razumevanje tehničkih principa i sistematičan pristup prikupljanja i analize dobijenih slika. Potrebno je i razumevanje prostorne anatomije i hemodinamike, poznavanje ograničenja ove metode i interpretaciju nalaza uz pažljiv klinički pregled.





Error: Data file visitors.dat is NOT writable! Please CHMOD it to 666!